Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cold Spring. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cold Spring. Pokaż wszystkie posty

2/19/2013

V/A - We bring you a king with a head of gold (Cold Spring 2010)


"In seed time learn, in harvest teach, in winter enjoy" - William Blake, The Marriage of Heaven and Hell




Zdawać się mogło, że "szara flanela" umarła, ale jej zapach nie zwietrzał! Trzecia część folkowej serii cenionego labelu Cold Spring od dwóch poprzednich wyróżnia się głównie kolorystyką okładki. Na dwóch krążkach nie znajdziemy niczego, co mogło by zaskoczyć słuchaczy wcześniejszych wydawnictw z tej serii. Tradycyjnie jest bardziej folkowo niż neofolkowo, a obok takich marek jak Tony Wakeford prezentują się projekty, o których ciężko znaleźć cokolwiek.
Na pierwszej płycie uwagę zwracają przede wszystkim: Drohne, Barron Brady, Wyrdstone oraz wspomniany już Tony Wakeford.

Na drugim dysku wyróżnia się Rattlebag, żeński kwartet z Hastings, miły powiew brytyjskiego folku lat 60-tych przynosi ze sobą Jennifer Crook. Składanka "We bring you..." nie jest odkrywcza, nie ma tu niczego, czego by nie było na poprzednich częściach, jednak album ma dwa bardzo mocne punkty. Pierwszy z nich to The Hare And The Moon, drugi zaś Ruby Throat. Pierwszy projekt pochodzi ze Szkocji i bardzo umiejętnie łączy brzmienie mandoliny i bębnów z typowym dla angielskiego folku wokalem. Zespół jako źródła inspiracji wymienia obok Sol Invitus czy The Owl Service Black Sabbath, twórczość Williama Blake'a, C.S Lewisa oraz Lewisa Carolla. Ruby Throat to pseudonim Katriny Jane Garside, znanej z indie rockowego zespołu Queenadreena. Co ciekawe pani udzielała się wcześniej w klimatach noise rocka. Jestem skłonny powiedzieć, że Ruby Throat nie pasuje do tej składanki. Jedynym wspólnym mianownikiem łączącym te ciepłe, kobiece dźwięki oscylujące w stylistyce indie z omawianą składanką jest aura tajemniczości, którą roztaczają wszystkie kolejne płyty z solarnym motywem... Polecam zapoznać się z twórczością tej na jej myspace, bo potrafi zaskoczyć także bardziej rockowym wcieleniem.

Album "We bring..." polecam raczej fanom poprzednich części, chociaż każda okazja jest dobra, żeby prześledzić rozwój brytyjskiej sceny folkowej/neofolkowej. Płytę nabyłem tak jak wszystkie poprzednie części Tutaj

1/31/2012

V/A John Barleycorn Reborn: Rebirth (2011)




"The past is not dead, it is living in us, and will be alive in the future which are now helping to make" - William Morris



Kolejna, trzecia już kompilacja z serii John Barleycorn Reborn. Niestety druga z nich nie jest dostępna w sprzedaży wysyłkowej na terenie naszego kraju. Mam nadzieję, że to się jednak zmieni. Podobnie jak w przypadku pierwszej części mamy do czynienia z dwupłytowym wydawnictwem, dodatkowo zaopatrzonym w ciekawą książeczkę. Tym bardziej wrażliwym na politykę czytelnikom nie polecam lektury tej książeczki, ponieważ traktuje ona o "angielskim dziedzictwie" (przecież to iście hitlerowskie określenie!) i (o zgrozo!) żywności. Pośród owego bluźnierstwa znajdziemy także krótkie, ale przydatne informacje o artystach biorących udział w tym projekcie.


Pierwsza płyta zawiera 19 kawałków utrzymanych w stylistyce neofolk/folk, jednak jest to bardziej folk w rozumieniu lat 60-tych XX wieku. Słucha się tego bardzo dobrze, właściwie wszystkie kapele/artyści są tutaj dla mnie nowi, oprócz Charlotte Greig i Johana Ashertona, których fenomenalny kawałek utkwił mi mocno w pamięci (znajduje się w pierwszej części serii). Kojarzę jeszcze The Owl Service, ale raczej mgliście.


Z drugiego krążka kojarzyłem tylko Mary Jane i Clive'a Powella. Dla "neofolkowców" ten krążek powinien być o wiele ciekawszy. Jest o wiele bardziej ezoterycznie, dziwacznie, znajomo... Od pierwszego przesłuchania wpadł mi w ucho kawałek "Jack the Green" Mac Henderson of Grand Union Morris oraz kawałki Orchis i Twelve Thousand Days. Kilka utworów jest "czysto folkowych" (folkowych, nie rasowych), min. Daughters of Elvin, Miscericordia z kolei oscyluje w klimatach mediewalnych. Płyta wciąga, nie jest aż tak "na jedno kopyto", nie nudzi. Zawiera 14 utworów.


John Barleycorn Reborn: rebirth jest kolejną świetną kompilacją mrocznego folku z Wysp Brytyjskich, która ukazała się nakładem Cold Spring. Gdybym miał wskazać, która płyta bardziej mi odpowiada, bez dłuższego zastanawiania wskazałbym drugą.
Gorąco polecam cały cykl o "Johnie Barleycornie", którego koncepcja jest mi bardzo bliska. Ciekawie by musiała się prezentować taka składanka poświęcona Skandynawii (może taka istnieje?) i Słowiańszczyźnie...

Pobierz a potem kup
Płyta jest dostępna w sklepie wysyłkowym Zoharum. Przypominam, że wszystkie linki służące do ściągania płyt znalazłem w internecie. Nigdy żadnego albumu nie wrzucałem do internetu.


7/23/2011

V/A John Barleycorn reborn - Dark Britannica (2007)


Neofolk jaki jest każdy widzi. Większość utworów prezentowanych na składance "John Barleycorn reborn" odbiega od moich wyobrażeń o tym gatunku, w dużej mierze ukształtowanych pod wpływem niemieckiej sceny. Dwupłytową kompilację "mrocznego folku" z Wielkiej Brytanii wydało znane (a nie zawsze lubiane) wydawnictwo Cold Spring. W środku tradycyjnie znajdziemy książeczkę z o dziwo wartościowymi tekstami traktującymi o brytyjskim folklorze, tradycjach i pogańskich przeżytkach.

Szukając informacji o tym albumie bardzo często natrafiałem na informacje o filmie "Wicker Man"(1973), także recenzja na Apostazji zawiera porównanie do tego filmu. Faktycznie pewne analogie się nasuwają.

Dark Britannica jest jedną z najciekawszych składanek z jakimi miałem do czynienia. Dodatkowo smaku dodaje obecność Sol Invictus, The Triple Tree i pana Andrzeja Króla. Z innych znanych muzyków w tym projekcie udzielił się także Sieben, The Owl Service i Peter Ulrich.
Druga płyta jest dla mnie mniej ciekawa, ale nie mogę powiedzieć, że jest słaba.
Polecam wszystkim lubiącym współczesne podejście do folku oraz miłośnikom kultury i historii Wysp Brytyjskich.
Warto poszperać w zespołach, które zaprezentowały się na tej kompilacji, ponieważ wiele z nich prezentuje bardzo wysoki poziom a jest raczej nieznane. W 2010 ukazało się drugie wydawnictwo eksplorujące "ciemną stronę brytyjskiego folkloru pod tytułem: "We Bring You A King With A Head Of Gold"
Album można zassać z tego godnego polecenia bloga

6/20/2011

Bleeding Heart Narrative - All that was missing we never had in the world (2008)




Tak, dłuższej nazwy nie było. Ludzie z Cold Spring wiedzieli o tym, dlatego na okładce pojawił się sam tytuł płyty, bez nazwy projektu. Okładka należy do tych, które utwierdzają mnie w przekonaniu o słuszności kupowania kompaktów, kaset i winyli. To już kolejne "eko" opakowanie na mojej półce, do tego jedno z najładniejszych. Morski stwór, który robi przysłowiowe "kuku" jakimś ludziom, może każdemu kojarzyć się z czymś innym, dla mnie to ewidentnie jakaś bestia rodem z wizji pewnego smutnego samotnika od bluźnierczych ksiąg i Wielkich Przedwiecznych.

W środku ładna książeczka z nazwiskami twórców, smutno-poetyczna pisanina i całkiem ciekawa grafika. Album został wydany w 2008 przez wspomniany już label Cold Spring, na licencji Tartuga Records. W skład londyńskiego Bleeding Heart Narrative wchodzi 7 osób. Jak na muzykę z kręgów nazwijmy to eksperymentalnych/postindustrialnych jest to cała orkiestra i należy przyznać, że owy "tłok" jest słyszalny.

"All that was missing" rozpoczyna gniewny industrialno-noisowy hałas, który w ostatnich sekundach ustępuję instrumentalnemu ćwierkaniu. Wychodzi słońce. Nieskomplikowana melodia przetykana partiami fortepianowo-smyczkowymi powolnie wprowadza słuchacza w dalszą część albumu. Wolne tempo, transowa linia melodyczna, ciepłe i marzycielskie krajobrazy. Tak, "as if yearning was all and more than enough" jest postrockowe, może na wyrost, ale słyszę także wpływy Dream Popu. Pierwsze skojarzenie to szwedzki EFF

"Black glass" cały czas pozostaje w postrockowych tonach, pojawia się wokal, który jest owszem, przyjemny, ale niestety wyłapuję tylko poszczególne słowa.

"Braids and a necklace" to jeden z dwóch moich ulubionych utworów na tym albumie. Na pierwszy plan wychodzą instrumenty smyczkowe, jakieś dwie moce walczą ze sobą. To chyba chmury bardzo szybko przesuwają się po wczesnowiosennym niebie. W drugiej połowie utworu wokaliści i bębny nadają bardzo ciekawej głębi, która swoją uczuciowością przypomina trochę Hagalaz Runedance ale brak jej tej charakterystycznej "wiedźmowatej" pretensjonalności.

"Blueskywards" to mój absolutny faworyt. Może jestem mało alternatywny i eksperymentalny, ale kręci mnie ten kawałek. Nie jestem specjalnym fanem Sigur Ros (oprócz albumu, który wkrótce przedstawię), ale Bleeding... brzmi tutaj jakby był wyżej wymienionym islandzkim zespołem, z tą tylko różnicą, że członkowie nie mieli przykrego dzieciństwa i dzisiaj już nie udają zagubionych chłopców. Jest smutno, ale nie zniewieściale, jest tajemniczo, ale nie jak w Hogwarcie, jest postrockowo/instrumentalnie/ambientowo, ale nie egzaltowanie. Warto posłuchać tego albumu chociażby tylko dla tego utworu!

"A nest" to nie moja bajka. Drone ambient.
"This the world before this" rozpoczynają szepty, które przewijają się przez cały kawałek. Bardzo filmowo, trzyma w napięciu, intryguje.

Przy "Discovering abandoned houses" Trochę mam wrażenie, że to improwizacja, ale nie ujmuje to samej muzyce. Neofolk ze smyczkami, ambientowymi tłami i różnej maści odgłosami w akompaniamencie.

Kolejne cztery kawałki niech pozostaną niespodzianką. Zdradzę tylko, że będzie na przemian ambientowo i filmowo-instrumentalnie. Można mi zarzucić zbytnie szufladkowanie, ale jak podchodzić do zespołu, który sam określa swoją muzykę jako "epic post-drone baroque beachcore"?

Myspace
Pobierz