Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2011. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2011. Pokaż wszystkie posty

5/27/2013

W poszukiwaniu króla, czyli dlaczego nie pisać książek o swoich ulubionych pisarzach

Robert C. Downing ma siwą brodę, wykłada na uniwersytecie (niestety amerykańskim) i jest znawcą twórczości Inklingów. Inklingami nazywali się J.R.R Tolkien, C.S Lewis, Ch. Williams i kilku innych intelektualistów połączonych pasją literacką, chrześcijaństwem i zainteresowaniem przeszłością Anglii. Tolkieniści doskonale wiedzą o co chodzi (bo zapewne sami próbowali organizować podobny "klub"), profanom polecam książkę H. Capentera "Inklingowie: C.S.Lewis, J.R.R.Tolkien, Charles Williams i ich przyjaciele". Downing postanowił napisać powieść osadzoną w obszarze zainteresowań Inklingów, wpleść w nią elementy chrześcijańskiej apologetyki i w końcu samych pisarzy. Mimo mojego tonu, wcale nie byłem do tej książki uprzedzony. Trzymam się z daleka od tych wszystkich powieści, które czytelnicy potem zamieniają w ewangelię, w których Jezus ma kilka żon, żyje razem z Adolfem Hitlerem w Ameryce Południowej i jest odwiecznym Tao. Tym razem skusili mnie Inklingowie i chrześcijańska otoczka.

W powieści W poszukiwaniu króla. Powieść o Inklingach cudownym artefaktem nie jest Graal tylko włócznia, którą przebito bok Chrystusa. Relikwia ta jest znana także jako "Włócznia Przeznaczenia". O tym, że dwaj młodzi bohaterowie pochodzący z USA: Tom i Laura będą szukali Włóczni przeznaczenia i pomogą im w tym profesorowie czytelnik dowiaduje się już z opisu z okładki. On - zuchwały młody naukowiec, zbierający materiały do książki o realności króla Artura, typowy Amerykanin, agnostyk; Ona- cicha, tajemnicza, wierząca. Jak pewnie się domyślacie nie zabraknie początkowego odrzucenia zalotów Toma, zmiany jego podejścia do mitów i w końcu wątku miłosnego.

Akcja dzieje się w czasie II wojny światowej, więc w poszukiwania artefaktu muszą także włączyć się depczący amerykanom po piętach naziści. Tolkien i Lewis oczywiście chętnie pomagają w poszukiwaniach, w między czasie tocząc z Tomem krótkie rozmowy, po których ten nawraca się na chrześcijaństwo. Kilka lat temu przed maturą czy w trakcie sesji lubiłem przeczytać sobie opowiadania o Indianie Jonesie. Opowiastki te są oczywiście wtórne, jednak czyta się je bardzo szybko, ze względu na wartką akcje, ciekawe "tajemnice" oraz samą postać archeologa w brązowym kapeluszu. Fabuła W poszukiwaniu króla ma taką samą konstrukcję, też czyta się ją bardzo szybko, ale za mocno żenuje przewidywalność i zakończenie. Książkę mogły by uratować ciekawe portrety bohaterów, bardziej teologiczne podejście do tematu relikwii i chrześcijańskich apokryfów, jednak tak się nie stało. Tom i Laura są płascy jak okrągły stół króla Artura, bardzo stereotypowo przedstawione są relacje Anglików z Amerykanami. Widać, że autor starał się oddać koloryt spotkań Tolkiena i Lewisa w pubie "The eagle and Child", dokładnie opisując np. manierę mówienia Tollersa (jak profesora Tolkiena nazywali przyjaciele), jednak nie wyszło to przekonująco. Najzabawniejsze jest to, że uznani już przecież naukowcy bez zająknięcia się postanawiają pomóc jankesom a nawrócenie Toma następuję po jednej rozmowie (autor nawiązuje tutaj do całonocnej rozmowy Tolkiena z Lewisem, po której ostatni nawrócił się na chrześcijaństwo).

Nie pisałem już bardzo dawno, w sumie to Szara Flanela chyba już nie żyje. Pewnie z tego zaniedbania zebrało mi się na to krytykanctwo. Oczywiście,że książkę da radę przeczytać, ale chyba tylko fanatyków Tolkiena( do których zasadniczo się zaliczam) może ona poruszyć.
Jest deszczowe popołudnie 27 maja, za parę tygodni zacznie się sesja. Jeśli masz dużo nauki a zapału tyle co zazwyczaj w czasie sesji sięgnij po powieść Downinga W poszukiwaniu króla, jest to odpowiednia książka na taką okazję. No chyba, że masz pod ręką jakieś opowiadanie o Indym...

David C. Downing, W poszukiwaniu króla. Powieść o Inklingach,wyd. eSPe, 2011.

1/31/2012

V/A John Barleycorn Reborn: Rebirth (2011)




"The past is not dead, it is living in us, and will be alive in the future which are now helping to make" - William Morris



Kolejna, trzecia już kompilacja z serii John Barleycorn Reborn. Niestety druga z nich nie jest dostępna w sprzedaży wysyłkowej na terenie naszego kraju. Mam nadzieję, że to się jednak zmieni. Podobnie jak w przypadku pierwszej części mamy do czynienia z dwupłytowym wydawnictwem, dodatkowo zaopatrzonym w ciekawą książeczkę. Tym bardziej wrażliwym na politykę czytelnikom nie polecam lektury tej książeczki, ponieważ traktuje ona o "angielskim dziedzictwie" (przecież to iście hitlerowskie określenie!) i (o zgrozo!) żywności. Pośród owego bluźnierstwa znajdziemy także krótkie, ale przydatne informacje o artystach biorących udział w tym projekcie.


Pierwsza płyta zawiera 19 kawałków utrzymanych w stylistyce neofolk/folk, jednak jest to bardziej folk w rozumieniu lat 60-tych XX wieku. Słucha się tego bardzo dobrze, właściwie wszystkie kapele/artyści są tutaj dla mnie nowi, oprócz Charlotte Greig i Johana Ashertona, których fenomenalny kawałek utkwił mi mocno w pamięci (znajduje się w pierwszej części serii). Kojarzę jeszcze The Owl Service, ale raczej mgliście.


Z drugiego krążka kojarzyłem tylko Mary Jane i Clive'a Powella. Dla "neofolkowców" ten krążek powinien być o wiele ciekawszy. Jest o wiele bardziej ezoterycznie, dziwacznie, znajomo... Od pierwszego przesłuchania wpadł mi w ucho kawałek "Jack the Green" Mac Henderson of Grand Union Morris oraz kawałki Orchis i Twelve Thousand Days. Kilka utworów jest "czysto folkowych" (folkowych, nie rasowych), min. Daughters of Elvin, Miscericordia z kolei oscyluje w klimatach mediewalnych. Płyta wciąga, nie jest aż tak "na jedno kopyto", nie nudzi. Zawiera 14 utworów.


John Barleycorn Reborn: rebirth jest kolejną świetną kompilacją mrocznego folku z Wysp Brytyjskich, która ukazała się nakładem Cold Spring. Gdybym miał wskazać, która płyta bardziej mi odpowiada, bez dłuższego zastanawiania wskazałbym drugą.
Gorąco polecam cały cykl o "Johnie Barleycornie", którego koncepcja jest mi bardzo bliska. Ciekawie by musiała się prezentować taka składanka poświęcona Skandynawii (może taka istnieje?) i Słowiańszczyźnie...

Pobierz a potem kup
Płyta jest dostępna w sklepie wysyłkowym Zoharum. Przypominam, że wszystkie linki służące do ściągania płyt znalazłem w internecie. Nigdy żadnego albumu nie wrzucałem do internetu.


12/28/2011

Kriegsfall-U. (2011)









Nie wiedziałem jak zatytułowany jest ten album, ale dowiedziałem się już z niemieckojęzycznego (iście A-W) wywiadu, że tak miało być. Węgierski Kriegsfall konsekwentnie kroczy swoją ścieżką ideową, której wyznawcom w Polsce zazwyczaj estabilishment serwuje pogadankę o chorobach psychicznych i zacofaniu. Monarchizm podparty solidnym tradycjonalistycznym katolicyzmem rzymskiego obrządku to ideowy fundament projektu.



Zanim usłyszałem ten album obawiałem się, że będzie on dla mnie niestrawny (wspominany przez ATW power electronics nie wchodzi w zakres moich muzycznych zainteresowań), jednak okazało się, że płyta jest bardzo "słuchalna". Oprócz typowego dla gatunku hałasu/szmerów/zgrzytów okraszonych militarnymi akcentami i samplami przemówień na krążku pojawił się także jeden utwór utrzymany w neofolkowej stylistyce. Przesłuchałem cały album może z 10 razy i do moich ulubionych utworów zaliczam "Inerregnum! Interregnum!" oraz Sententie. W porównaniu z poprzednim długograjem tegoroczny wypada zdecydowanie lepiej. Nie bije taką monotonnością jak kompozycje z albumu z 2005 roku, jest o wiele bardziej zwięzły. Zachęcam do kupienia tej płyty, bo jest wyjątkowo łatwo dostępna (oczywiście w sklepach wysyłkowych), tymczasem polecam polskojęzyczny wywiad oraz równie ciekawy, ale bardziej kładący nacisk na przesłanie anglojęzyczny. Porobiło się z tymi wywiadami polilingwistycznie (ale ładna nowomowa mi wyszła), ale w sumie dobrze takie zagmatwanie oddaje strukturę etniczno-językową Monarchii Austro-Węgierskiej, której duch cały czas unosi się nad Kriegsfall-U.

Pobierz

12/11/2011

Artefactum - Foxgloves & Bluebells (2011)



Po skandalicznym zastoju jedziemy dalej. Dziękuję za zmotywowanie mnie do dalszego pisania autorowi Rękopisu znalezionego w Arkham.



Nie da się ukryć, że wyczekiwałem kolejnego album Merissy d'Erlette i opłacało się czekać.
Kolejny raz dzięki muzyce tej utalentowanej pani przeniosłem się w oniryczny świat magii. Tym razem oprócz charakterystycznej dla Artefactum atmosfery alchemii pojawia się bardzo dużo odniesień do natury, do zamglonej polany zagubionej w jakimś tajemniczym lesie. Merrisa kolejny raz bardzo przekonująco inwokuje zaklęcia, czasem nuci kołysanki. Marzę wręcz o tym, żeby zobaczyć film lub chociaż teledysk ilustrujący tę przejmującą muzykę...


Nazwisko pana Kinga wśród zaproszonych gości do czegoś przecież zobowiązuje. Andrew King zaprezentował się jak zwykle olśniewająco, zupełnie przyćmiewając swoim głosem wszystkie inne dźwięki w Of subterranean Inhabitants. Pozostali goście, czyli The Soil Bleeds Black i Dawn & Dusk Entwined również dołożyli przyzwoitą cegiełkę do najnowszej płyty naszej rodaczki. La belle Dame sans Merci jest utworem utrzymanym w klimatach folkowo- średniowiecznych, chociaż bębny wykazują pewne zainteresowanie swoimi wojskowymi kuzynami. Swoją drogą fenomen popularności muzyki eksperymentalnej w naszym kraju jest ciekawym tematem do poruszenia w jakiejś pracy socjologicznej/kulturoznawczej.


Foxgloves & Bluebells jest bezapelacyjnie najbardziej dojrzałym albumem w dorobku Artefactum. Doskonałej oceny krążka nie zepsuł nawet strasznie męczący mnie utwór Oraisons mauvaises, którego negatywny odbiór jest jak sądzę, moją prywatną fanaberią. Na uwagę zasługuje bardzo ładna, idealnie pasująca do zawartości płyty okładka.


Płyta ukazała się nakładem włoskiego labelu Old Europa Cafe i polskiego Ur Muzik.
Tradycyjnie zachęcam do zakupy płyty, moja jest już w drodze!